Την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία που ήταν στις 3 Δεκεμβρίου, το σχολείο μας πραγματοποίησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση.
Αρχικά, η κα Μεζαρλή Αγγελική, κοινωνική λειτουργός, και η κα Χριστίνα Κατσιγιάννη, ψυχολόγος, μας ενημέρωσαν πως θα μας επισκέπτονταν το σχολείο μας μέλη του Παραρτήματος «Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Ατόμων με Αναπηρία Σερρών», ένα κέντρο κλειστής περίθαλψης το οποίο παρέχει υπηρεσίες και φιλοξενεί παιδιά και νέους/ες με αυτισμό και νοητική αναπηρία. Ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία μας ήταν τόσο έντονη, που ήταν αδύνατον να κρυφτούν. Επίσης, λύσαμε απορίες σχετικά με τα άτομα με νοητική αναπηρία, έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Τέλος, χωριστήκαμε σε ομάδες, με τις οποίες στην συνέχεια θα κάναμε διάφορες δραστηριότητες μαζί με τους επισκέπτες μας.
Στην συνέχεια, όταν οι επισκέπτες κατέφθασαν στον χώρο του σχολείου μας, σηκωθήκαμε όλοι μαζί και τους υποδεχτήκαμε με ένα πολύ θερμό χειροκρότημα, γεγονός που με χαροποίησε και με συγκίνησε ιδιαίτερα, καθώς δείξαμε μεγάλο σεβασμό και ευαισθησία απέναντι τους. Έπειτα, αφού οι δάσκαλοι συστήθηκαν οι ίδιοι, μας σύστησαν τα παιδιά, αναφέροντας με έναν άκρως χιουμοριστικό τρόπο τις αγαπημένες δραστηριότητές του καθενός. Ο κ. Παναγιώτης μας μιλούσε με τόση αγάπη και ενθουσιασμό στην φωνή του, που μου έχουν μείνει χαραγμένα στην μνήμη μου τα λόγια του. Μόνο και μόνο από τα λόγια του για τα παιδιά, μας ήταν εύκολο να καταλάβουμε πόσο πολύ τα αγαπά, τα νοιάζεται και τα επιβραβεύει για ό,τι και αν κάνουν, καθώς και επίσης ότι είναι πάντα πρόθυμος να τα βοηθήσει για οτιδήποτε χρειαστούν. Βεβαιωθήκαμε πως βρίσκονται σε εξαιρετικά χέρια, εκεί ακριβώς που τους αξίζει να είναι.
Αφού λοιπόν είχαμε χωριστεί σε ομάδες, η καθεμία θα ασχολούνταν με κάτι διαφορετικό. Υπήρχαν δραστηριότητες όπως το βόλλευ, το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το πινγκ-πονγκ, η ζωγραφική καθώς και μερικές βιωματικές ασκήσεις και επιτραπέζια παιχνίδια. Η δική μου ομάδα ξεκίνησε με κάποιες βιωματικές δραστηριότητες, στις οποίες στόχος ήταν η καλλιέργεια της αξίας της διαφορετικότητας του καθενός, χωρίς αυτή να καθιστά κάποιον κατώτερο ή ανώτερο. Στην συνέχεια, επιλέξαμε την ζωγραφική στην οποία μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε την Σοφία, να μοιραστούμε εμπειρίες αλλά και να ανακαλύψουμε τις δυνατότητές της στην ζωγραφική, οι οποίες ομολογώ πως με άφησαν έκπληκτη! Κατά την διάρκεια της ζωγραφικής η Σοφία φαινόταν πολύ χαρούμενη και η συνεργασία μας ήταν άψογη, καθώς όλες μας της συμπεριφερθήκαμε με απόλυτη ευγένεια και σεβασμό. Το κλίμα ήταν τόσο όμορφο και θερμό, που μας έκανε να ζήσουμε αυτή την στιγμή στο έπακρο. Στο τέλος, της χαρίσαμε όλες μας τις ζωγραφιές, οι οποίες είχαν να κάνουν με έναν συμπεριληπτικό κόσμο και της άρεσαν πολύ. Το θεωρήσαμε απαραίτητο να έχει κάτι για να μας θυμάται. Παρότι δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να ασχοληθώ με τα άλλα παιδιά σε διαφορετικές δραστηριότητες, είμαι σίγουρη πως το καθένα από αυτά ξεχωρίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
Η καταπληκτική αυτή εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μια φωτογραφία του σχολείου μας και των μελών που μας επισκέφθηκαν. Καθ’ όλη την διάρκεια της εκδήλωσης κατάλαβα πως αξίζει σε όλους τους ανθρώπους να ζουν ισότιμα σε μια κοινωνία χωρίς καμία διάκριση λόγω οποιασδήποτε μορφή αναπηρίας. Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως κανένας δεν είναι ανώτερος από κάποιον άλλον και πόσο μάλλον να μην περιφρονούμε και να αποκλείουμε άλλα άτομα λόγω της διαφορετικότητας ή της αναπηρίας τους. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, να ζούμε σε έναν συμπεριληπτικό και ισότιμο κόσμο. Χαίρομαι απίστευτα που το σχολείο μας έδωσε την ευκαιρία και σε εμάς αλλά και σε αυτά τα άτομα να βιώσουμε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, δημιουργώντας αναμνήσεις που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μας. Ελπίζω να επισκεφθούμε και εμείς αυτά τα άτομα κάποια στιγμή!
Η μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου
Δάφνη Κιούρα
