«Μου σφίγγει ο καημός, σα θηλιά το λαιμό και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι. Παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι χωρίς μα χωρίς τελειωμό». Πόσο βαθιά στην καρδιά μας αγγίζουν αυτοί οι λίγοι στίχοι του Κωστή Παλαμά. Από τα πολύ παλιά χρόνια έως και σήμερα οι άνθρωποι ταξιδεύουν. Τα ταξίδια αποτελούν πλέον ανάγκη ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο και όχι μόνο για επαγγελματικούς και οικονομικούς λόγους. Ο σύγχρονος, πιεστικός και αγχώδης τρόπος ζωής, μας πνίγει, μας απογοητεύει και μας απελπίζει. Έτσι, όλοι νιώθουμε την ανάγκη να δραπετεύσουμε από τα προβλήματα, τις απαιτήσεις της καθημερινότητας αλλά και από τις υποχρεώσεις μας. Έχουμε ανάγκη να αλλάζουμε περιβάλλον, να γνωρίζουμε καινούριους τόπους και καινούριους ανθρώπους, να αναπνεύσουμε άλλον αέρα, να δοκιμάσουμε καινούρια φαγητά, να ακούσουμε καινούρια τραγούδια. Να δούμε τον τρόπο ζωής και τις συνήθειες άλλων ανθρώπων. Όταν ξέρουμε ότι μετά από ένα χρόνο κοπιαστικής εργασίας μας περιμένει ένα υπέροχο ταξίδι σε κάποιον μαγευτικό προορισμό, η ψυχολογία μας θα είναι ανεβασμένη και δεν θα μας πτοούν οι όποιες δυσκολίες συναντάμε στη ζωή μας. Τα ταξίδια λοιπόν είναι το φάρμακο για την θλίψη και την μοναξιά αλλά και ένα υπέροχο δώρο για τον εαυτό μας.
Η μαθήτρια της Γ΄ τάξης
Θωμαή Ραφαηλία Λουκάγκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου