13. ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, του Στέφανου Καρυπίδη

 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπώ το ποδόσφαιρο. Όταν έγινα 6 ετών ο μπαμπάς μου με πήγε σε μία ακαδημία να μάθω να παίζω μπάλα. Όμως και πριν από την ακαδημία μου έκανε προπονήσεις ο μεγάλος μου αδερφός με αποτέλεσμα από πολύ μικρή ηλικία να «κολλήσω» με το ποδόσφαιρο. Μεγαλώνοντας πήγα και σε άλλες ακαδημίες, στον Προβατά, στις Σέρρες κι αλλού. Όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν έχασα το ενδιαφέρον μου για το ποδόσφαιρο. Όταν παίζω μπάλα, νιώθω τόσα πολλά συναισθήματα, χαρά, λύπη, ενθουσιασμό, πόνο και πολλά ακόμη. Στο ποδόσφαιρο δε νικάει πάντα ο καλύτερος και αυτό μου αρέσει πολύ, καθώς όλοι έχουν μία ευκαιρία, ακόμη κι αν είναι κακοί. Επιπλέον, πάντα γίνεται κάτι διαφορετικό, για παράδειγμα κανένα γκολ δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο. Νομίζω ότι ποτέ δεν θα βαρεθώ να παίζω ποδόσφαιρο, σε κάθε αγώνα η αίσθηση που έχω και κυρίως τα συναισθήματα που βιώνω είναι μοναδικά κι ανεπανάληπτα.

Ο μαθητής της Β΄ Γυμνασίου 

Στέφανος  Καρυπίδης