Η βίαιη αντιμετώπιση των γυναικών αποτελεί μια περίτρανη απόδειξη ρατσιστικής εκδήλωσης των ημερών μας. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ξυλοδαρμών, παρενοχλήσεων, γυναικοκτονιών από τα μέσα ενημέρωσης χωρίς ωστόσο να υπάρχει άμεση λύση στο πρόβλημα. Από την αρχαιότητα έως σήμερα η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως αδύναμο φύλο, υποταγμενο στον άνδρα. Μολονότι ζούμε σε εποχές χειραφέτησης των γυναικών, δημοκρατίας, ωστόσο εικόνες βίαιης και απάνθρωπης αντιμετώπισης των γυναικών λειτουργούν αντιφατικά με το εκσυγχρονισμενο κλίμα της εποχής. Πολλές κακοποιημένες γυναίκες φοβούνται να κοινοποιήσουν το μαρτύριο που ζουν κι άλλες ζητούν βοήθεια, ωστόσο δεν αντιμετωπίζονται με τη δέουσα σοβαρότητα και προσοχή. Όλοι θυμόμαστε την πρόσφατη δολοφονία μιας γυναίκας από τον πρώην σύντροφο της έξω από ένα αστυνομικό τμήμα, λίγο μετά την έλευσή της στο τμήμα, ζητώντας από τους αστυνομικούς να κάνουν απλά τη δουλειά τους και να την προστατέψουν. Αυτοί ωστόσο την αγνόησαν και μάλιστα την ειρωνεύτηκαν λέγοντας της πως «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Η έκκληση της γυναίκας για βοήθεια αγνοήθηκε, η ίδια δολοφονήθηκε και οι αστυνομικοί που «ευθύνονται» για αυτό κουβαλούν στην συνείδησή τους μια αδικοχαμένη ψυχή. Δεν μπορούμε επομένως να κατηγορούμε όσες γυναίκες υπομένουν σιωπηλά τη βία, εφόσον συχνά, όταν μιλάνε, τις θεωρούμε τρελές και υπερβολικές. Πολλοί είναι οι άνθρωποι εξάλλου που πιστεύουν ότι οι άντρες έχουν το δικαίωμα να σηκώνουν το χέρι τους στις γυναίκες τους, όταν αυτές δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες και τα λόγια τους. Πώς όμως να τις ενθαρρύνουμε να μιλήσουν, όταν καλά καλά δεν υπάρχουν ή δεν επαρκούν δομές να τις φιλοξενήσουν από τους βίαιους συντρόφους τους; Ποιος πιστεύουμε ότι θα τις βοηθήσει να σταθούν στα ποδια τους; Ή μήπως πρέπει να γυρίσουν πίσω στις οικογένειές τους και να εξαρτώνται από αυτές, ζώντας μέσα στον φόβο και την ντροπή; Είναι ευρέως διαδεδομένο άλλωστε πως στην χώρα μας οι άνθρωποι που διαπράττουν αυτές τις αποτρόπαιες βίαιες πράξεις μένουν ατιμώρητοι και συχνά επιδιώκουν την εκδίκηση.
Είναι αναγκαίο λοιπόν η κοινωνία να δημιουργήσει τις κατάλληλες δομές υποστήριξης οι οποίες θα μπορούν να φιλοξενήσουν τις κακοποιημενες γυναίκες. Επιπρόσθετα, να αυξηθούν οι ποινές για τους άνδρες που ασκούν οποιουδήποτε είδους βία στις γυναίκες ή τις συντρόφους τους και να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, προκειμένου να προστατευτούν αυτές οι γυναίκες.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς για να τις βοηθήσουμε και να τις λυτρώσουμε από τα βασανιστήρια που υπομένουν είναι να τις ακούμε προσεκτικά και να λαμβάνουμε υπόψη μας σοβαρά τα λόγια τους, διότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έλεγε ψέματα για κάτι τόσο σοβαρό. Να προσπαθούμε να τις δώσουμε διεξόδους και λύσεις στα προβλήματα τους, ενώ ταυτόχρονα να τις καθησυχαζουμε πως όλα θα πάνε καλά και πως αυτό που κάνουν είναι το πιο σωστό για την ψυχική και σωματική τους υγεία.
Τέλος, η βία δεν πρέπει να κουκουλώνεται και να θεωρείται προσωπικό ζήτημα από τη στιγμή που επηρεάζει αρνητικά το κοινωνικό σύνολο και παραβιάζει τις αξίες και τα ιδεώδη του. Ο καθένας από εμάς πρέπει να μιλάει, όταν βλέπει εκδηλώσεις βίας και όχι να τις αγνοεί.
Η μαθήτρια της Γ΄ τάξης
Ευαγγελία Καρυπίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου