Η Νέα Τυρολόη Σερρών έως το 1927 ήταν γνωστή ως Τοπάλοβον είναι χωριό στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με τον Ιορντάν Ν. Ιβάνοφ το τοπωνύμιο Τοπάλ προέρχεται από το τουρκικό τοπάλ, που σημαίνει κουτσός. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα η Νέα Τυρολόη ανήκε στον καζά Σερρών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με στατιστικές το 1900 στο χωριό κατοικούσαν 90 Βούλγαροι χριστιανοί και 140 Τούρκοι. Μετά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 το χωριό προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Στη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν εκεί Έλληνες Θρακιώτες πρόσφυγες από την πόλη Τυρολόη της Ανατολικής Θράκης (σημερινή Τσόρλου στην Τουρκία). Το 1928 η Νέα Τυρολόη ονομάστηκε μικτό τοπικό-προσφυγικό χωριό με 129 προσφυγικές οικογένειες και συνολικά 489 κατοίκους. Το 1927 μετονομάστηκε σε Νέα Τυρολόη.
Αυτό το μικρό χωριό κρύβει ατελείωτες ιστορίες από τα πολύ παλιά χρόνια που μέχρι και σήμερα οι λίγοι κάτοικοι του χωριού εξακολουθούν να πιστεύουν στους μύθους και τους θρύλους του τόπου τους. Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους του χωριού αφορά το πηγάδι που βρισκόταν στο κέντρο της πλατείας. Οι κάτοικοι πίστευαν ότι όποιος έπινε από το νερό του πηγαδιού εξασφάλιζε μακροχρόνια υγεία, γι’αυτό αποτελούσε σημείο επίσκεψης πολλών κατοίκων των γύρω περιοχών! Κάτι που αξίζει να αναφέρουμε είναι πως οι κάτοικοι εκείνης της εποχής πίστευαν ότι, όταν υπήρχε έντονη χαλαζόπτωση, έπρεπε να ανάψουν μια λαμπάδα της Αναστάσεως, έτσι ώστε να σταματήσει η κακοκαιρία, κάτι που συνέβαινε πολύ συχνά.
Η σημαντικότερη παράδοση του χωριού ήταν η λιτανεία η οποία εξακολουθεί να γίνεται μέχρι και σήμερα. Είναι μια παράδοση η οποία αφορά κυρίως τους αγρότες, διότι δυσκολεύονται να καλλιεργήσουν. Σε περίοδο ανομβρίας όσοι κάτοικοι επιθυμούσαν, συγκεντρωνόνταν στην εκκλησία και με πρωτοπόρο τον ιερέα, κρατώντας στα χέρια τους εικονίσματα, έβγαιναν στον κάμπο κάνοντας παράκληση για να βρέξει. Αυτό είναι ένα γεγονός που αποδεικνύει ότι από τα πολύ παλιά χρόνια οι Τυρολοήτες ήταν Χριστιανοί!
Ένας ενδιαφέρων μύθος, που σχετίζεται με την πίστη, ήταν αυτός του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου, ο οποίος τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου και είναι προστάτης των εγκύων και των εμβρύων. Συνεπώς, την ημέρα αυτή ήταν απαγορευμένη η οποιαδήποτε εργασία για τις εγκυμονούσες, για να μην βγει σημαδεμένο το παιδί, όπως λεγόταν. Ιδιαίτερα, απέφευγαν την χρήση μαχαιριών, ψαλιδιών και άλλων κοπτικών εργαλείων τα οποία συνδέονταν με τα σημάδια που προκαλούν.
Οι μύθοι, οι θρύλοι και οι παραδόσεις είναι αυτά που διαμορφώνουν την ιστορία του χωριού η οποία μένει ανεξίτηλη στους αιώνες!
Η μαθήτρια της Β τάξης
Δάφνη Κιούρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου