81. Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, της Αθανασίας Ζέζιου

 

   Η βία κατά των γυναικών είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που υπάρχει ακόμη και σήμερα. Παρόλο που ζούμε σε μια εποχή στην οποία απολαμβάνουμε ισότητα και δικαιώματα, πολλές γυναίκες συνεχίζουν να υποφέρουν από σωματική, ψυχολογική ή λεκτική βία. 

   Ένας βασικός λόγος που υπάρχει βία κατά των γυναικών είναι οι λανθασμένες αντιλήψεις που υπάρχουν στην κοινωνία. Για πολλά χρόνια πίστευαν ότι ο άντρας είναι ανώτερος από μια γυναίκα και από ό,τι φαίνεται αυτό το στερεότυπο υπάρχει ακόμη και σήμερα. Αν και μιλάμε για ισότητα, αυτές αντιλήψεις δεν έχουν εξαφανιστεί ακόμη.

   Ένας ακόμη λόγος είναι η έλλειψη παιδείας. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε περιβάλλον όπου υπάρχει βία, μπορεί να θεωρήσει αυτή τη συμπεριφορά φυσιολογική και να την επαναλάβει αργότερα στη ζωή του. Το σχολείο και η οικογένεια παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο να μάθουν στα παιδιά τον σεβασμό και την ισότητα.

   Ένας επιπλέον λόγος είναι η επιρροή των μέσων ενημέρωσης και το διαδίκτυο. Πολλές φορές τα πρότυπα που προβάλλουν παρουσιάζουν την γυναίκα ως κατώτερη από τον άντρα. Έτσι, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν βλέποντας αυτές τις εικόνες, θα αποκτήσουν λανθασμένες αντιλήψεις.

   Τέλος, πολλές γυναίκες δεν μιλούν, όταν δέχονται βία, είτε από φόβο είτε από ντροπή. Όσο οι γυναίκες συνεχίζουν να μην μιλάνε η βία δεν θα μειωθεί ποτέ. Για να μειωθεί η βία χρειάζεται ενημέρωση και στήριξη των θυμάτων.

Η μαθήτρια της Γ Γυμνασίου

Αθανασία Ζέζιου

80. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, της Ελευθερίας Παπαδοπούλου

 

 

Το κείμενο που μου άρεσε περισσότερο από αυτά που διδαχτήκαμε στο μάθημα της Λογοτεχνίας είναι το «Ζητείται ελπίς». Το κείμενο αναφέρεται στην περίοδο μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο, μια περίοδο ιδιαίτερα τραγική για την χώρα, κατά τη οποία ο καθένας είχε μια ελπίδα στην πολιτική, στην θρησκεία και όλοι προσπαθούσαν να βρουν κάτι να στηριχτούν, για να γίνει καλύτερη η κοινωνία και η χώρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνη την εποχή είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους σε δύο κόμματα, την Νέα Δημοκρατία και το ΚΚΕ, που τότε είχε δημιουργηθεί στην Ελλάδα από τους αντάρτες που, όταν είχαμε τους Γερμανούς κατακτητές στην χώρα μας, ήταν αυτοί που τους πολεμούσαν και τους έκαναν ζημιές και προκαλούσαν μεγάλες απώλειες σε στρατιώτες και εφόδια. Τότε ήταν που τα δύο κόμματα είχαν έρθει σε μεγάλη διαμάχη με αποτέλεσμα στην χώρα μας να έχουμε εμφύλιο πόλεμο. Αυτή η πραγματικότητα υπάρχει μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι στηρίζουν τις ελπίδες τους στην μουσική, στην θρησκεία, στα πολιτικά κόμματα και ακόμα δυστυχώς είναι ένα χάος η χώρα μας. Ο πρωταγωνιστής του κειμένου είναι ένας άνθρωπος που είχε πρωταγωνιστήσει στον πόλεμο και πλέον δεν έχει ελπίδες για την χώρα του. Βλέπει συνέχεια στην εφημερίδα  στις αγγελίες «Ζητείται καναπές», ζητείται το ένα ζητείται άλλο, και αυτός πήγε και δημοσίευσε μια αγγελία στην εφημερίδα που έλεγε <<Ζητείται Ελπίς>>.

Με τον πρωταγωνιστή ταυτίστηκα αρκετά, όταν διάβασα το κείμενο, γιατί πλέον στην χώρα μας δύσκολα μπορείς να βρεις ελπίδα για κάτι. Η χώρα μας είναι ίδια με την τότε εποχή στο κομμάτι της αναζήτησης ενός στηρίγματος άσχετα που δεν έχουμε πόλεμο. Ο συγγραφέας θέλει να περάσει το μήνυμα ότι την ελπίδα δεν πρέπει να την στηρίζουμε σε κόμματα, στην μουσική και σε άλλες ιδεολογίες αλλά πρέπει η χώρα μας να δώσει ευκαιρίες στους νέους που ασχολούνται με κάποιο άθλημα ή κάτι άλλο, πρέπει να τους δώσει ευκαιρία με τις πανελλήνιες εξετάσεις, γενικά να δώσει ελπίδες και ευκαιρίες σε όλο τον κόσμο της Ελλάδας, για να μην φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, επειδή εδώ ο τρόπος ζωής δεν είναι καλός. 

Η μαθήτρια της  Γ  Γυμνασίου

Ελευθερία Παπαδοπούλου

79. ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ, του Στέφανου Καρυπίδη

 

 

Στις μέρες μας κι όχι μόνο είναι πολύ συνηθισμένο να βλέπουμε μαθητές οι οποίοι δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των μαθημάτων στην τάξη λόγω του άγχους. 

Το άγχος όμως δεν είναι πάντα αρνητικό για τους μαθητές, μπορεί να είναι και δημιουργικό. Πολλοί μαθητές είναι καλό να έχουν άγχος για τα διαγωνίσματα, τις εξετάσεις, τους βαθμούς, καθώς με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν είναι αδιάφοροι για το σχολείο. Επίσης, αν ένας μαθητής έχει άγχος για τα μαθήματα και ο,τιδήποτε σχετίζεται με το σχολείο, θα πιέσει τον εαυτό του να διαβάσει με τις ώρες. Αυτό είναι πάρα πολύ θετικό γι αυτόν, διότι όχι μόνο διαβάζει πολύ καλά και παίρνει έναν  άριστο βαθμό αλλά γίνεται υπομονετικός, μελετάει με προσοχή και καταλαβαίνει πράγματα που άλλοι συνομήλικοι του δεν έχουν την ικανότητα να καταλάβουν. Επιπλέον, ένας μαθητής που δεν έχει καθόλου άγχος και πιστεύει πως μπορεί να αντεπεξέλθει στην τάξη χωρίς διάβασμα δεν θα πάρει ποτέ την ικανοποίηση του καλού βαθμού που έρχεται μετά από προσπάθεια.  Επιπρόσθετα, αν ένας μαθητής δεν έχει άγχος για το σχολείο, μπορεί να παραμείνει έτσι για την υπόλοιπη ζωή του, δηλαδή να μην έχει καθόλου άγχος για την δουλειά του, την οικογένειά του, τους συγγενείς του, το οποίο ίσως του στοιχίσει στην ενήλικη ζωή του. 

Τέλος, το άγχος  μπορεί να είναι κάποιες φορές κακό αλλά αν ξέρεις να το ελέγχεις τότε σίγουρα θα  έχεις εκπληκτικά αποτελέσματα στο σχολείο και ίσως και στο υπόλοιπο της ζωής σου.

Ο μαθητής της Γ Γυμνασίου

Στέφανος Καρυπίδης