Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, που ήταν την Τρίτη 27 Ιανουαρίου, στο σχολείο μας προβλήθηκε η άκρως καθηλωτική ταινία «Το αγόρι με τις ριγέ μπιτζάμες» («The boy in the striped pajamas»).
Η ταινία μας μεταφέρει στην περίοδο του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ καταλαμβάνει την εξουσία και παίρνει την απόφαση να εκδώσει ολοένα και περισσότερους ρατσιστικούς νόμους απέναντι στους Εβραίους κι όχι μόνο της Ευρώπης. Ως αποτέλεσμα, οι Εβραίοι δεν είχαν την δυνατότητα να ασκήσουν οποιαδήποτε επάγγελμα αλλά ούτε να έχουν τα βασικά τους πολιτικά δικαιώματα, εξαιτίας του παραλογισμού της πεποίθησης των Ναζί πως οι Εβραίοι ήταν υπαίτιοι για την παρακμή του έθνους τους. Μετά από πολλές σφαγές, ο Χίτλερ αποφασίζει να εξοντώσει ολοκληρωτικά τον λαό των Εβραίων. Έτσι, εκατομμύρια Εβραίοι μεταφέρονται στα επτά στρατόπεδα εξόντωσης χαρακτηρίζοντάς τους «φυλετικά κατώτερους» και «ανεπιθύμητους», ζώντας κάτω από τραγικές συνθήκες, καθώς αναγκάζονταν να εργαστούν σαν σκλάβοι, σε συνθήκες υποσιτισμού και βασανιστηρίων. Την περίοδο αυτή εξοντώθηκαν περισσότεροι από έξι εκατομμύρια Εβραίοι. Το μεγαλύτερο στρατόπεδο θανάτου ήταν το Άουσβιτς, που περιελάμβανε ένα στρατόπεδο εργασίας (το Άουσβιτς) και ένα στρατόπεδο εξόντωσης (το Μπίρκεναου). Σε αυτό το στρατόπεδο εξόντωσης διαπράχθηκαν οι δολοφονίες περίπου ενός εκατομμυρίου Εβραίων, εκεί έβρισκαν τον θάνατο περίπου οκτώ χιλιάδες άνθρωποι την ημέρα.
Η ταινία που παρακολουθήσαμε μου δημιούργησε αμέτρητα συναισθήματα και μεγάλο πόνο για την μοίρα αυτών των αδικοχαμένων ανθρώπων. Ο Μπρούνο είναι ένα 8χρονο αγόρι που προέρχεται από μια οικογένεια με πατέρα αξιωματικό του γερμανικού στρατού. Όταν αυτός ανακοινώνει στον Μπρούνο και στην αδερφή του πως πρέπει να μετακομίσουν γιατί το επιβάλλει η δουλειά του, αυτό δεν τους χαροποιεί ιδιαίτερα και παραξενεύονται. Στην συνέχεια, βλέπουμε πώς ο πατέρας διοργανώνει μια γιορτή στο σπίτι, κάτι σαν αποχαιρετιστήριο πάρτι. Κάτι που μου έμεινε χαρακτηριστικά είναι πως σε μια σκηνή βλέπουμε την μητέρα αυτού του άντρα, αξιωματικού των SS, να διαφωνεί κάθετα με την απόφαση του γιου της, γεγονός που είναι πολύ σημαντικό, καθώς μας περνάει το μήνυμα ότι δεν συμφωνούσαν όλοι με αυτό το απάνθρωπο καθεστώς. Κάτι ακόμα είναι πως, ενώ η σύζυγος του αξιωματικού αρχικά συμφωνούσε με την απόφασή του, μόλις κατάλαβε τι γινόταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Εβραίων και μάλιστα δίπλα στο σπίτι που έμεναν, δεν μπορούσε να νιώσει τίποτα παρά μόνο ντροπή και θλίψη. Στο καινούριο σπίτι στην εξοχή γεννιούνται πολλά ερωτήματα στον Μπρούνο, σχετικά με την «φάρμα» κοντά στο σπίτι. Έτσι, αποφασίζει να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτό το μέρος. Εκεί, πίσω από τα συρματοπλέγματα, γνωρίζει έναν φίλο, χωρίς να τον νοιάζει αν είναι Εβραίος. Αυτό πιστεύω πως είναι το καταπληκτικό νόημα της ταινίας, καθώς μέσα σε όλη την βιαιότητα των Ναζιστών προς την φυλή των Εβραίων, αυτή η παιδική φιλία σπάει τα στερεότυπα εκείνης της εποχής. Δυστυχώς, η ταινία αυτή έχει ένα φρικτό τέλος, με τα δύο παιδιά να χάνουν μαζί την ζωή τους μέσα σε έναν θάλαμο αερίων, πριν ακόμα καταφέρουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως το Ολοκαύτωμα των Εβραίων δεν αποτελεί απλώς παρελθόν αλλά μας υπενθυμίζει το χρέος μας, να μην ξανασυμβεί ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο. Αυτή η πράξη δηλώνει την πλήρη υποτίμηση της αξία της ανθρώπινης ζωής οποιουδήποτε ανθρώπου, κάτι που σήμερα θεωρείται αυτονόητα ανήθικο. Είναι καθήκον μας λοιπόν να θυμόμαστε αυτά τα γεγονότα, προστατεύοντας την ελευθερία και την ισότητα όλων των ανθρώπων. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας, που κάθε χρόνο οργανώνουν κάτι ανάλογο για αυτή την αξιοσημείωτη ημέρα μνήμης!
Η μαθήτρια της Γ Γυμνασίου
Δάφνη Κιούρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου